بیوگرافی انیمیشن فمیلی گای + شخصیت ها

فمیلی گای (Family Guy) یک سریال انیمیشنی تلویزیونی است که از شبکه FOX پخش می‌شود. این مجموعه توسط ست مک‌فارلین (Seth MacFarlane) ساخته شده و اولین بار پس از مسابقه سوپربول XXXIII در سال ۱۹۹۹ به نمایش درآمد.

سریال «فمیلی گای» در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۹۹، پس از سوپربول XXXIII و پس از موفقیت مجموعه کوتاه «لری» که توجه شبکه فاکس را جلب کرده بود، آغاز به کار کرد.

این قسمت ابتدایی موفق شد ۲۲ میلیون بیننده جذب کند. نمایش منظم سریال از آوریل آغاز شد و تا اواسط ماه مه، شش قسمت دیگر نیز پخش گردید تا فصل اول با مجموع هفت قسمت، شخصیت‌های اصلی سریال را معرفی کند. فصل دوم در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۹ شروع شد اما با رقابت سریال‌های دیگر مواجه گردید. تنها پس از دو قسمت از فصل دوم، سریال از جدول پخش دائم شبکه فاکس حذف شد و پس از آن، به صورت نامنظم پخش می‌شد. در مارس ۲۰۰۰، سریال دوباره برگشت تا پخش کامل فصل دوم را که مجموعاً ۲۱ قسمت بود، به پایان برساند. فصل سوم شامل ۲۲ قسمت بود و از ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۱ به نمایش درآمد.

در طول پخش فصل دوم و سوم، فاکس بارها و بدون اطلاع قبلی، زمان و روز پخش سریال را تغییر داد که این مسئله باعث کاهش شدید بینندگان شد. زمانی که Family Guy در بریتانیا به نمایش درآمد و دی‌وی‌دی‌های آن نیز در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۱ منتشر شد، هفت قسمت اول فصل دوم همراه با فصل اول عرضه گردید تا هر دو فصل، ۱۴ قسمتی باشند.

در طول فصل دوم و سوم، بحث و شایعات زیادی درباره لغو یا تمدید سریال وجود داشت. شبکه فاکس رسماً در انتهای فصل دوم اعلام کرد که سریال لغو شده است. برای متقاعد کردن فاکس جهت تمدید سریال، هواداران ناراحت وب‌سایت‌هایی ساختند، دادخواست امضا کردند و نامه نوشتند؛ بعضی حتی پوشک بچه و غذای کودک واقعی برای نجات استویی به شبکه فرستادند.

تغییرات مدیریتی در فاکس منجر به سفارش سیزده قسمت جدید برای فصل سوم شد. نویسندگان سریال که از وضعیت نامطمئن آن آگاه بودند، در برخی قسمت‌ها به این موضوع اشاره کردند؛ به‌ویژه در قسمت “The Thin White Line” که شبکه فاکس برای اولین بار به آن‌ها اجازه داد فحش‌هایی بدون سانسور صوتی (مثل صدای زنگ) بگویند، البته همچنان سانسور شده پخش شد.

در طول فصل سوم، شبکه فاکس اعلام کرد که سریال Family Guy برای همیشه لغو شده است.

در تفسیر صوتی یکی از قسمت‌های «The Weird Al Show»، ویراد ال یانکوویچ اظهار داشت که می‌توانست Family Guy را در برنامه خودش داشته باشد.

بازگشت به تلویزیون

در سال ۲۰۰۳، سریال فمیلی گای نخستین بار به‌صورت تکرار در شبکه کانادایی Teletoon پخش شد و به دلیل نمایش‌های مکرر، به‌سرعت به محبوبیت بالایی دست یافت. چند ماه بعد، پخش مجدد این سریال سرانجام جایگاهی دائمی در بخش بزرگسالان شبکه کارتونی Adult Swim پیدا کرد و مطابق قرارداد تا سال ۲۰۱۵ همچنان ادامه داشت.

موفقیت سریال با عرضه DVD نیز افزایش یافت. خانواده گای سرانجام در تاریخ ۱۵ آوریل ۲۰۰۳ برای بازار آمریکا روی DVD عرضه شد. این مجموعه که در دو جلد ارائه شده بود، موفق شد در سال اول ۲/۲ میلیون نسخه بفروشد که بالاتر از هر مجموعه تلویزیونی دیگری بود که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، حتی مجموعه‌های Sex and the City و Friends. ترکیب بینندگان بالای شبکه Cartoon Network و فروش بی‌سابقه DVD منجر به شایعات گسترده‌ای شد که شبکه فاکس در حال مذاکره برای احیای سریال است.

در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۳، شبکه تلویزیونی E! و وب‌سایت آن اعلام کردند که فاکس در حال مذاکره با خالق فمیلی گای، ست مک‌فارلین، برای تولید ۳۵ قسمت جدید از سریال است. در مصاحبه‌ای با IGN در ۲۷ فوریه ۲۰۰۴، ست مک‌فارلین تأیید کرد که ساخت سریال دوباره آغاز خواهد شد.

در ۲۶ مارس ۲۰۰۴، شرکت فاکس رسماً اعلام کرد که متعهد به تولید دست‌کم ۲۲ قسمت جدید از خانواده گای برای پخش در اوایل سال ۲۰۰۵ شده است. شبکه Adult Swim هم حق پخش این قسمت‌ها را به‌دست آورد و از یکم مه ۲۰۰۵ شروع به پخش آن‌ها کرد.

آغاز فصل چهارم خانواده گای در یکشنبه، یکم مه ۲۰۰۵ ساعت ۹ شب به وقت شرق آمریکا از شبکه فاکس پخش شد و با نمایش یک صحنه فلش‌بک از سال ۲۰۰۲ که پیتر لیستی از سریال‌های فاکس را مرور می‌کند که باید شکست بخورند تا خانواده گای بتواند برگردد، به مشکلات گذشته سریال طعنه زد. یکی از دلایل موفقیت فعلی سریال، گرفتن زمان پخش یکشنبه شب در کنار دیگر انیمیشن‌های فاکس است. پخش‌های مجدد فصل چهارم از ۹ ژوئن ۲۰۰۵ در Adult Swim آغاز شد.

یک فیلم کارتونی مستقیم به DVD با عنوان «Stewie Griffin: The Untold Story» منتشر شد که سه قسمت مختلف خانواده گای را به هم متصل و به یک داستان پیوسته با صحنه‌های اضافه تبدیل کرد و در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۵ عرضه گردید. این فیلم ۸۸ دقیقه‌ای در آمریکا بدون رده‌بندی رسمی (Unrated) منتشر شد و شامل تفسیر، مطالب حذف شده و سایر ویژگی‌های ویژه است. نسخه ویرایش‌شده این فیلم به‌عنوان پایان فصل در ۲۱ مه ۲۰۰۶ پخش شد. داستان فیلم درباره استویی است که می‌فهمد در آینده چه شکلی خواهد بود. در ابتدا قرار بود این فیلم قبل از ساخت قسمت‌های تلویزیونی ساخته شود، اما به دلیل پیشرفت داستان‌ها، تولیدش به تعویق افتاد. همان روز انتشار DVD، مجله Variety گزارش داد که 20th Century Fox ساخت ۲۲ قسمت جدید و کاملاً تازه را تأیید کرده است که از ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۶ از فاکس روی آنتن رفت.

یک بازی ویدیویی از فمیلی گای نیز به‌دست شرکت 2K Games و با توسعه‌دهندگی High Voltage Software ساخته شد. شخصیت‌های قابل بازی در آن پیتر، برایان و استویی هستند. این بازی در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۶ برای کنسول‌های PlayStation Portable، Xbox و PlayStation 2 منتشر شد. این بازی رده سنی M برای بزرگسالان و در انگلستان ۱۵+ را دریافت کرد.

نقاط عطف مهم

قسمت “Stewie Kills Lois” صدمین قسمت سریال بود.

قسمت “Brian & Stewie” به عنوان صد و پنجاهمین قسمت سریال جشن گرفته شد.

قسمت “Yug Ylimaf” به عنوان دویستمین قسمت Family Guy جشن گرفته شد.

قسمت “Fighting Irish” نقطه عطفی برای قسمت دویست و پنجاهم بود.

قسمت “Dog Bites Bear” سیصدمین قسمت سریال است.

این سریال دهمین سالگرد خود را در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۹ جشن گرفت. این سریال بیستمین سالگرد خود را در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹ جشن گرفت.

شخصیت‌ها

سریال معمولاً بر محور ماجراجویی‌های پیتر گریفین می‌چرخد؛ او کارگر ساده و دست و پا چلفتی‌ای است، اما نیت خوبی دارد. پیتر، یک آمریکایی ایرلندی‌تبار کاتولیک است که لهجه بارز رود آیلند و شرق ماساچوست را دارد. همسرش، لوئیس، معمولاً خانه‌دار و معلم پیانو است و به خاطر اینکه عضو خانواده ثروتمند و اشرافی پیوترشمیت است، لهجه خاص نیو انگلند دارد.

پیتر و لوئیس سه فرزند دارند:

• دختر نوجوانشان، مگ، که اغلب به خاطر ظاهر نه‌چندان زیبا و عدم محبوبیتش، سوژه شوخی‌های پیتر قرار می‌گیرد؛
• پسر نوجوانشان، کریس، که اضافه‌وزن دارد، چندان باهوش نیست و از جهات بسیاری نسخه جوان‌تر پدرش محسوب می‌شود؛
• و پسر کوچکشان، استویی، نوزادی نابغه و شیطان صفت با گرایش‌های جنسی مبهم که رفتارها و طرز حرف‌زدنش بسیار بزرگسالانه است و با لهجه انگلیسی اشرافی و عباراتی مشابه شخصیت‌های منفی کارتون‌ها صحبت می‌کند.

در کنار این خانواده، برایان نیز زندگی می‌کند؛ سگ خانواده که بسیار انسان‌گونه رفتار می‌کند، روی دو پا راه می‌رود، مارتینی می‌نوشد، سیگار می‌کشد و مثل یک انسان مکالمه می‌کند، ولی هنوز در بسیاری موارد به چشم حیوان خانگی خانواده دیده می‌شود.

بازیگران

بازیگران اصلی و نقش‌های آن‌ها به شرح زیر است:

• ست مک‌فارلین (Seth MacFarlane): پیتر گریفین، استویی گریفین، برایان، گلن کوآگمایر، تام تاکر و سایر صداهای فرعی
• الکس بورشتین (Alex Borstein): لوئیس گریفین و سایر صداهای فرعی
• ست گرین (Seth Green): کریس گریفین و سایر صداهای فرعی
• میلا کونیس (Mila Kunis): مگ گریفین
• مایک هنری (Mike Henry): کلولند براون، هربرت و سایر صداهای فرعی

بازیگران اصلی، نقش‌ صداگذاری شخصیت‌های فرعی و تکرارشونده دیگری را نیز بر عهده دارند و همچنین تقلید صدای افراد مشهور و شخصیت‌های دنیای پاپ‌کالچر را نیز انجام می‌دهند.

بازیگران فعلی نقش‌های تکرارشونده عبارتند از:

• پاتریک واربرتون (Patrick Warburton): جو سوانسون
• آدام وست (Adam West): شهردار آدام وست
• جنیفر تیلی (Jennifer Tilly): بانی سوانسون
• جان جی. برنان (John G. Brennan): مورت گلدمن
• آدام کارولا (Adam Carolla): شخصیت مرگ (Death)، نقشی که اولین بار توسط نورم مک‌دانلد (Norm MacDonald) اجرا شد
• کریستین لاکین (Christine Lakin): جویس کینی

لِیسی شابر (Lacey Chabert) صداپیشه مگ گریفین در اولین فصل تولید (۱۵ قسمت ابتدایی) بود؛ اما به دلیل بند قراردادی، نام او در تیتراژها ذکر نشد. بعدها برای بازی‌های قبلی‌اش در قسمت‌های “Back to the Pilot” و “Yug Ylimaf” در تیتراژ نامش آورده شد.

قسمت ها

در نیمه اول فصل اول، نویسندگان تلاش کردند کلمات «قتل» (murder) یا «مرگ» (death) را در عنوان هر قسمت بگنجانند تا عنوان قسمت‌ها شبیه نمایش‌های رادیویی رمزآلود قدیمی به نظر برسد. در تفسیر DVD قسمت اول با عنوان «مرگ سایه‌ای دارد» (Death Has a Shadow)، خالق سریال، ست مک‌فارلین، می‌گوید نویسندگان زمانی دست از این کار برداشتند که متوجه شدند عناوین را با هم اشتباه می‌گیرند. از قسمت «قهرمانی که همسایه است» (A Hero Sits Next Door) به بعد، عناوین قسمت‌ها به گونه‌ای انتخاب شدند که توصیف‌کننده داستان هر قسمت باشد.

ماجرای DVD

در حالی که فصل اول و دوم سریال در آمریکا در قالب Family Guy Volume 1 ادغام شدند، هفت قسمت اول فصل دوم در مناطق ۲ و ۴ همراه با فصل اول برای ساخت یک مجموعه جعبه‌ای فصل اول قرار گرفتند و سه فصل اول به صورت جداگانه عرضه شدند. وقتی سریال به طور غیرمنتظره‌ای برای فصل چهارم بازگشت، بخش بازاریابی فاکس معتقد بود که خریداران خارج از کشور در خرید مجموعه‌های جعبه‌ای جدیدی که به عنوان «فصل کامل» برچسب‌گذاری نشده‌اند تردید خواهند کرد؛ بنابراین، آن‌ها به برچسب زدن هر جعبه به عنوان «فصل» ادامه دادند، حتی با اینکه این مجموعه‌ها عملاً تطابقی با فصل‌های پخش‌شده توسط فاکس نداشتند.

مجموعه‌ای که در مناطق ۲ و ۴ به عنوان «فصل چهارم» عرضه شد، فقط شامل نیمه اول فصل چهارم است، در حالی که مجموعه‌ای با برچسب «فصل پنجم» در واقع نیمه دوم آن فصل را در بر دارد و این موضوع باعث سردرگمی خریداران شده است. برای اضافه کردن به این آشفتگی، فصل پنجم پخش تلویزیونی سریال به گونه‌ای تقسیم شد که بخشی از قسمت‌ها به عنوان Family Guy Volume 5 (در منطقه ۱) و فصل ششم (در مناطق ۲ و ۴) عرضه شد و قسمت‌های باقیمانده نیز همراه با قسمت‌هایی از فصل ششم برای ساخت Family Guy Volume 6/Season 7 استفاده شدند.

از زمان انتشار Family Guy Volume 11 (در منطقه ۱) و “Family Guy Season 12” (در مناطق ۲ و ۴)، مجموعه‌های جدید شامل کل فصل پخش شده از فصل دهم به بعد هستند. همچنین، از “Family Guy Season 12” به بعد، مجموعه‌های DVD منطقه ۱ نیز به گونه‌ای نام‌گذاری شدند که کل فصل پخش را پوشش دهند. با این حال، برخی دیسک‌های موجود در این مجموعه همچنان با نام “Volume 13” علامت‌گذاری شده‌اند.

دعاوی حقوقی

---

کارول برنت (Carol Burnett):

در مارس ۲۰۰۷، کمدین کارول برنت از شرکت 20th Century Fox شکایت کرد و ادعا داشت که نمایش شخصیت نظافتچی او (Charwoman) در سریال بدون اجازه‌اش، نقض کپی‌رایت است. علاوه بر این، برنت ذکر کرد که فاکس حقوق مربوط به شهرت او را نیز زیر پا گذاشته است. او خواستار ۶ میلیون دلار غرامت بود. اما در ۴ ژوئن ۲۰۰۷، قاضی دِین پرگرسون (Dean Pregerson) این دادخواست را رد کرد و اعلام داشت که این نمونه از شوخی (پَرُدی) بر اساس متمم اول قانون اساسی آمریکا محافظت می‌شود؛ و پرونده Hustler v. Falwell را به عنوان سابقه حقوقی ذکر کرد.

---

I Need a Jew:

در ۳ اکتبر ۲۰۰۷، شرکت نشر موسیقی Bourne Co. از سریال به دلیل نقض کپی‌رایت شکایت کرد. این شرکت مدعی شد که در بخشی از مجموعه با عنوان “When You Wish Upon a Weinstein” قطعه‌ای طنز به نام “I Need a Jew” ساخته شده که بر اساس آهنگ اصلی “When You Wish Upon a Star” است. Bourne Co. به عنوان تنها مالک حق نشر این آهنگ در آمریکا، ادعا داشت که سریال به نوعی “کپی پنهانی” از آهنگ آن‌ها همراه با اشعار ضدیهودی ساخته است. طرف شکایت، کمپانی‌های Twentieth Century Fox، Fox Broadcasting، Cartoon Network، ست مک‌فارلین و آهنگساز والتر مورفی بودند و خواهان توقیف پخش برنامه و دریافت خسارت شدند.

زیرا “I Need a Jew” ملودی اصلی را بدون ارجاع یا نظر مستقیم روی آن استفاده می‌کند، Bourne استدلال کرد که این کار طبق پرونده Campbell v. Acuff-Rose Music، Inc. “پَرُدی” محافظت‌شده به‌شمار نمی‌آید.

در ۱۶ مارس ۲۰۰۹، قاضی دِبورا بتس (Deborah Batts) در دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده حکم کرد که خانواده گای حق نشر را نقض نکرده است؛ زیرا آن‌ها ترانه‌ی “When You Wish Upon a Star” را برای ایجاد طنز در اپیزود خود به‌طور اساسی تغییر داده‌اند.

---

آرت مترانو (Art Metrano):

در دسامبر ۲۰۰۷، بازیگر/کمدین آرت مترانو از سریال به خاطر نقض کپی‌رایت شکایت کرد. موضوع شکایت، صحنه‌ای در فیلم “Stewie Griffin: The Untold Story” بود که در آن، شخصیت عیسی مسیح نمایش تردستی معروف مترانو را اجرا می‌کرد؛ نمایشی که شامل حرکات عجیب دست‌ساز و آواز “Fine and Dandy” بود. مترانو مدعی شد اجرای این برنامه‌ی مخصوص او ، تحت قانون کپی‌رایت آمریکا در سال ۱۹۷۶ محافظت می‌شود. طرف شکایت‌ها شامل 20th Century Fox، ست مک‌فارلین (خالق سریال)، استیو کالاهان و الکس بورشتین می‌شد. مترانو پیش‌تر این اجرا را در برنامه‌هایی مانند “The Tonight Show” اجرا کرده بود.

در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹، قاضی فیلیپ اس. گوتیرز (Philip S. Gutierrez) به نفع Twentieth Century Fox رأی داد و شکایت را رد کرد. با این حال، مترانو در نهایت با فاکس به توافقی خارج از دادگاه دست یافت.